Vakantiebrein

Mijn neefje vroeg wanneer ik weer eens ging bloggen.
Ik zei hem dat ik op vakantie was geweest en dat mijn brein nog in de bijbehorende stand stond.
Die van onnozele onwetendheid over de toestand in de wereld.
Gevuld met liedjes van Sesamstraat.
Liedjes van Sesamstraat?
Ja, liedjes van Sesamstraat.
Over Ridder Tommie en een gasfornuis dat leeft en blauwe sla.
Dat gebeurt als er een tweejarige mee gaat op vakantie.
We hebben liedjes van Sesamstraat gezongen in de auto en dat vonden we leuk.
De hele weg naar Peer, Belgie.
...
Ja, Peer, ja.
Mijn neefje zei dat ik ook wel iets over hem mocht schrijven.
Dan zou ik vast wel weer inspiratie krijgen.
Boekwerken vol, zei ik.
Mijn neefje heeft zijn haar geknipt en ziet er zowaar uit als een frisse jongeman. Ik denk dat over een paar jaar rijen meisjes voor hem in katzwijm vallen.
En hij is al bijna even groot als ik.
Of was het dan ik?
Die vakantiestand he?
Mijn neefje vond het oneerlijk dat ik gympies aanhad en hij slippers. Dat maakte volgens hem een heel verschil. Hij ging stiekum op zijn tenen staan, maar ik zag het wel.
Ik weet nog dat ik Dribbel met hem keek.
En liedjes zong van Sesamstraat.
Die tijd is voorbij.
En mijn vakantie ook.
En waarom heeft Andy Roddick nou niet gewonnen?
Is het eerste waar ik me weer druk over maak.

Alice the Cowgirl

Mensen vragen zich vast af waar ik uithang.
Ten eerste ben ik veel vrij deze dagen.
En ben ik druk doende met mijn lasso.
Dus geen tijd voor bloggen of andere sociale praatjes met driedimensionale mensen.
Ik moet eerst mijn magnetische lasso onder de knie krijgen.
Zo heet dat namelijk in Photoshop.
Ik heb met succes al enkele koeien gevangen en laten vliegen.
Evenals mijn halve keuken en mijn schoonmaakgereedschap.
Als je dat wilt zien, moet je maar even op de Flickrbadge hiernaast klikken. Dan zie je ook een leuk zelfportret van mij in bed...
Ga ik weer even verder.
Jiehaaaa!
Howdy, folks!

Een verwarrend dagje

Het was een verwarrend dagje voor mij.
Ik weet ook niet hoe dat komt.
Werkstress kan het niet zijn.
Want de baas heeft mij de hele week vrij gegeven om overuren te compenseren.
Ik geef de Europese verkiezingen dan maar de schuld.
Ik wist niet zo goed op wie ik moest stemmen vandaag.
Dat is me nog nooit overkomen, uitgezonderd de waterschapsverkiezingen en de verkiezingen voor de clientenraad van mijn pensioenfonds.
Een voor een liet ik de kandidaten uit de provincie nog eens langskomen in mijn brein.
Want ik stem altijd voor iemand uit onze provincie.
Van Amsterdammers, die in Europa mijn belangen behartigen, moet ik niks hebben.
Een principekwestie.
Nu zou je denken dat ik als Brabander richting CDA ga, maar daar is geen sprake van.
De CDA-kandidaat hier is stoffig, grijs en draagt een pak.
En daar stem ik niet op.
Een principekw...
Mevrouw!
Mevrouw!
Huh?
Wilt u het kassabonnetje?
Nee!
Ja!
Nee!
De hand met het kassabonnetje bleef vertwijfeld in de lucht hangen.
Ik koos nee, liep van de supermarkt naar de school en koos nog een keer.
Voor een Brabander, die ik eigenlijk niet zo goed kende.
Diep in gedachten liep ik naar huis.
Had ik wel de juiste keuze gemaakt?
De PvdA had nu eenmaal geen Brabander, stelletje losers. De PVV maakt zich alleen maar druk om het 'linkse cordon sanitaire', waar ik als journalist lekker deel van uitmaak. Tenminste dat denkt de PVV.
En de VVD-er...
Die kwam laatst met het uiterst belangrijke standpunt dat reclamevliegtuigjes ook op zondag moesten kunnen vliegen.
Nee..ik had wel de juiste keuze gemaakt door niet op dat alles te stemmen.
Iemand uit de straat zwaaide naar me.
"Hey, jij was toch op de fiets weggereden?"
....
Shit.

NAC is nu eenmaal een frutclub

Mijn neefje was nog maar net de deur uit en ik zat te luisteren naar mijn pa en mijn oom. Ze waren aan het praten over dat die ene met die getrouwd was en dat die dus met een haperende blaas in het ziekenhuis lag, of zoiets.
Mijn telefoon piepte.
Mijn neefje sms-te dat NAC door was.
Mijn moeder vroeg aan mijn oom of hij ook een mobiele telefoon had.
Mijn oom antwoordde bevestigend maar zei erbij dat hij dus problemen had met de rechterkant.
Om een en ander kracht bij te zetten, wees hij op zijn oor.
Mijn moeder keek me even aan.
"Ik vraag of hij een telefoon heeft en nu begint hij over zijn gehoorapparaat," zei ze met vermoeide zucht.
Ik sms-te mijn neefje dat NAC een frutclub was.
"Ik bedoelde telefoon!" riep mijn moeder.
Mijn oom boog zich naar voren.
"Hedde gij ok een mobiele telefoon!!" riep mijn moeder, harder nu.
Mijn telefoon piepte.
Mijn neefje sms-te terug met de vraag of ik er soms niet tegen kon.
"Oh, neeje," zei mijn oom.
Hij had zeker geen mobiele telefoon.
En ging er niet meer aan beginnen ook.
Ik sms-te dat ik er wel degelijk tegen kon.
Maar dat NAC gewoon een frutclub is.

Kebab

De meneer keek me even onderzoekend aan.
Voor mij was hij nog een meneer.
De kinderen in zijn klas noemen hem vast gewoon Kees of zoiets.
Hij vertelde me dat de nationale voorleeskampioen niet zo´n zin had in media.
Diezelfde ochtend had ze superdj Giel Beelen al afgewezen.
Maar voor Omroep Brabant had ze wel even tijd.
Dus...
Eat my dust, Giel.
Even later kwam ze aangelopen met een rij vriendinnetjes aan elke arm.
Ik zei dat zij mocht uitkiezen waar we het interview gingen doen.
Ze koos een geitenwei vlakbij, want er waren kleine geitjes en die vond ze lief.
Ik vond het een prima idee totdat ik zag dat ik over een hek moest klimmen.
Dat ging niet zo soepel en half over het hek hangend besefte ik dat dit wel eens pijnlijk af zou kunnen lopen. Zeer onelegant gleed ik naar beneden en kwam bijna ondersteboven in de wei terecht.
De kinderen zeiden dat ze de kleine geitjes zelf een naam hadden gegeven.
Knaagje, Eugene en .... Kebab.
Ik haalde mijn microfoon tevoorschijn, stelde mijn apparatuur af en zag dat Kebab mijn tas aan het opeten was.
"Zo, dan zullen we eens met het interview begi....."
Meeeeeeeeh!
Met dieren moet je altijd oppassen, weet ik.
Zo ben ik een keertje tijdens opnames in een dierentuin achterna gezeten door een spugende lama, tot grote hilariteit van de verzorgers.
En Kebab had van die scherpe hoorntjes.
Ik aaide hem vriendelijk, terwijl ik eigenlijk een dreigement had willen uiten dat zeer voor de hand ligt bij dieren die Kebab heten. Iets met Turks gerecht, mals geitenvlees en als hij niet ophield met door mijn opnames heen mekkeren...
Maar goed, er waren kinderen bij.
Kebab liet zich uiteindelijk omkopen met een heleboel knuffeltjes en aaitjes.
En was verder muisstil.
Het volgende schoolkind dat ik moet interviewen blijft maar gewoon binnen.
Op een stoel, in de klas, met de deur potdicht.

Bagger

Ik zat eens na te denken.
Doe ik wel vaker.
Dan denk ik na over hele heavy dingen.
Of hele triviale zaken.
Vandaag was de vijver in de achtertuin aan de beurt.
Ik zat in een tuinstoel na te denken over de vijver, terwijl de vogeltjes aan het flierefluiten waren.
Ik heb niet zo´n grote vijver.
Je kunt er net met je kleine teen in.
En mijn vijver voldoet ook niet aan de regels van de moderne tuinarchitectuur.
Mijn vijver lijkt meer op een plastic frietbakje.
Waar vanmorgen een stinkwalm uitkwam.
Dus besloot ik mijn nadenkerij eens om te zetten in harde actie.
Hark erbij.
Schop erbij.
En uitbaggeren die zooi.
Godsamme.
Ik wist niet dat er zoveel bladeren in een plastic frietbakje konden.
En ook nog een muizenlijk.
Toen ben ik even hard gillend naar binnen gerend.
In de keuken praatte ik mezelf moed in.
Het was maar een muis.
Hoogstwaarschijnlijk had hij teveel gedronken tijdens een avondje stappen.
En was hij tijdens een plasbeurt te water geraakt.
Gewoon een tragisch ongeval.
Ik besloot om het grote gevaar dan maar volledig uit de weg te ruimen.
Met een paar grote rukken trok ik het frietbakje uit de grond en zette het tegen de muur.
Geen vijver meer voor mij.
Levensgevaarlijk.
En bagger.

Een fijn dagje uit

Het was een fijn dagje uit.
Ik zie lekker rood.
Rode wangen.
Rode armen tot waar de mouwtjes van mijn T-shirt beginnen.
En dan wordt de boel ineens weer heel erg wit, dat is dan weer minder.
Maar iedereen heeft zich eens lekker kunnen uitleven vandaag .
De rechts-extremisten konden, getooid met zwarte petjes, zonnebrillen en rode spandoeken, eens lekker legaal gaan lopen schreeuwen in de straten van Den Bosch.
De links-radicalen antwoordden met verheugd boe-geroep, floten, gooiden stenen en lieten zich massaal arresteren.
Twee vliegen in een klap, zou je kunnen zeggen.
Wij hebben interessante beelden van heel veel schreeuwende en rennende mensen.
En de ME heeft ook weer eens geoefend.
Temidden van al het geduw, geschreeuw en getrek onder de stralende zon was er ineens dat stukje hilariteit.
Een van mijn collega's verloor zijn schoen.
En de schoen kon niet meer gevonden worden, ondanks de inzet van een bezorgde politiewoordvoerder.
Mijn collega strompelde verder achter de demonstratie aan, op een schoen en een sok.
Want hij ging gewoon door, hoor.
Die schoenen waren toch maar tien euro, zei hij.
En nu zit ik hier achter mijn computer, de koele aftersun op mijn armen en het zachte geruis van de koele regen buiten.
Het was een fijn dagje uit.